Non-erosieve arthritiden

Ethiologie
Tot de non-erosieve arthritiden behoort een hele verzameling van sterk op elkaar gelijkende gewrichtsaandoeningen, die zich kenmerken doordat zij immuun-gemedieerd zijn maar niet gepaard gaan met erosie van het gewricht. Tot deze groep behoren onder andere medicijn-geïnduceerde arthritis, arthritis geassocieerd met chronisch infecties (bv. endometritis, prostatis, Lyme disease), arthritis in het kader van systemische lupus erythematosus (SLE), arthritis geassocieerd met maligne neoplasieën en idiopatische arthritis. Bij al deze vormen speelt immuuncomplex overgevoeligheid een rol in het ontstaan van de synovialitis.

Medicijn-geïnduceerde arthritis wordt voornamelijk waargenomen tengevolge van antibiotica, waarbij sulfonamides en penicillines berucht zijn. De overgevoeligheid kan ras gebonden zijn, zoals bij de Dobermann voor sulfonamides.

De klinische verschijnselen zijn de algemene arthritis symptomen, zoals overvulling, stijfheid, kreupelheid, pijn en malaise. De verschijnselen hangen verder sterk af van de primaire oorzaak. De diagnose wordt gesteld door uitsluiting van andere vormen van arthritis en is er op gericht de primaire oorzaak op te sporen. Kan de primaire oorzaak worden achterhaald en behandeld dan herstelt de arthritis zich meestal restloos. In het geval van een arthritis op basis van een overgevoeligheid voor sulfonamides zal stoppen van deze medicatie en omschakelen naar een ander antibioticum oplossing kunnen bieden. Eventueel kan ter ondersteuning symptomatisch worden behandeld.

Symptomen


Diagnose


Therapie


Complicaties